Həmin gecə Bakıda işıqlar söndü. Bəli, həqiqətən. Birdən-birə bütün rayon qaraldı. Kompüterim söndü, televizor söndü, soyuducunun səsi kəsildi. Oturdum qaranlıqda. Nəfəsimi eşidirdim. Əvvəlcə düşündüm ki, qonşular da qaranlıqdadırmı? Pəncərədən bayıra baxdım – hə, bütün bina qapqara idi. Uzaqda bir maşın fənərləri ilə keçdi, amma başqa işıq yox idi.

Yanımda telefonum var idi. Batareya 40 faiz. Şarj cihazım rozetkada idi, amma elektrik yox idi. Yalnız telefonumun işığı. Nə edim? Yatmaq tez idi. Oturub qaranlığa baxmaq darıxdırıcı idi. Ona görə telefonu açdım. Mesajlara baxdım. Heç nə maraqlı deyil. Sonra bir dostumun həftələr əvvəl yazdığı mesajı gördüm: “mostbet oyna, vaxt keçər”. O vaxt gülümsəmişdim. İndi isə qaranlıqda, başqa işim yox ikən... niyə olmasın?

“mostbet oyna” yazıb axtardım. Sayt açıldı. Qeydiyyatım vardı – bir ay əvvəl açmışdım, amma bir dəfə oynamışdım. Hesabımda 2 manat qalığı vardı. Çox deyil. Düşündüm: “O qədər də oynaya bilmərəm”. Amma başlamaq qərarına gəldim. Qaranlıq otaqda, telefonun işığı üzümə vururdu, mən ekrana baxırdım. Sanki başqa bir aləmdə idim.

Slot oyunlarını vərəqlədim. Çox parlaq, çox rəngli. Adi meyvəli slotlardan birini seçdim. Mərcimi qoydum – 0.20 qəpik. Fırladım. Heç nə. Fırladım. 0.40 qəpik. Fırladım. Boş. Qaranlıqda yalnız fırlanma səsi eşidilirdi. Tık, tık, tık. Və mənim nəfəsim.

İlk beş dəqiqə itirdim. Balans 1 manat 20 qəpiyə düşdü. Düşündüm: “Dayan, bu pul da getsin, heç olmasa vaxt keçdi”. Amma bir şey məni saxlayırdı. O sakitlik. O qaranlıq. O təkliyin verdiyi həyəcan. Yenə fırladım.

Və birdən... üç eyni simvol. Ekran titrədi. Rənglər parıldadı. Səs kəsildi, sonra yenə gəldi. Uduş. 3 manat. Balans təkrar artdı. Ürəyim döyünməyə başladı. Döş qəfəsimdə nə isə vızıldayırdı. Yox, qorxu deyil. Maraq idi. “Bəs bundan sonra?”

Oynamağa davam etdim. Hər uduşdan sonra daha cəsarətli olurdum. Mərcimi bir az artırdım. 0.50 qəpik. 0.70 qəpik. Bir ara 1 manat qoydum – bu mənim üçün böyük mərc idi. Fırlatdım. Boş. Nəfəsimi tutdum. Yenə fırlatdım. 3 manat. Yenə fırlatdım. 5 manat. Hər şey göz önündə idi, balans böyüyürdü.

Otaqda bir küncdən digər küncə gedirdim. Qaranlıqda gəzirdim. Telefonun işığı divarlarda kölgə salırdı. Sanki bir detektiv filmində idim. Sonra bir anda ekranda BONUS yazısı çıxdı. O yazı çıxan kimi başımdan ayağıma kimi bir isti dalğa keçdi. “Pulsuz fırlanmalar” başladı.

Hər fırlanma ilə rəqəmlər böyüyürdü. Birinci fırlanma – 2 manat. İkinci – 4 manat. Üçüncü – 7 manat. Beşinci fırlanmada mən artıq oturmuşdum. Ayaqlarım titrəyirdi. Yeddinci fırlanmada rəqəm 20 manatı keçdi. Səkkizinci – 30. Doqquzuncu – 45. Onuncu fırlanma qurtaran kimi ekranda yekun məbləğ yazıldı.

Mən saymağa çalışdım, amma rəqəm mənim ağlıma sığmırdı. Bir də saydım. Dörd rəqəm. Dörd rəqəm. Heç vaxt belə pul görməmişdim.

Birdən işıqlar gəldi. Ev yanıb işıqlandı. Gözlərim qamaşdı. Bir neçə saniyə heç nə görmədim. Sonra işığa alışdım. Telefonuma baxdım. O uduş hələ də orada idi. İşıq gələndə sanki sehr qurtarmışdı. Amma pul gerçək idi.

Tez pulu çıxartdım. Kartıma köçürdüm. Mesaj gəldi. Pul gəldi. Dərin nəfəs aldım. Qaranlıqda başlayan bu macəra işıqda bitmişdi. Amma hiss etdiklərim – o həyəcan, o sevinc, o inamsızlıq – bunlar qalacaqdı.

İndi o gecəni xatırlayıram və gülümsəyirəm. İşıqlar sönməsəydi, mən “mostbet oyna” axtarmazdım. Axtarmasaydım, o dörd rəqəmi görməzdim. Deməli, bəzən qaranlıq yaxşı bir şey gətirir. Amma əsas məqam: işıq gələndə mən hazır idim. Qaranlıqda qorxmadım, uduşda isə dayanmağı bildim.

Həmin gecə mənə dərs oldu. Həyatda hər şey işıqlı olmur. Bəzən qaranlıqda qalırsan. Qaranlıqda sənin həqiqi üzün görünür. Mən öz üzümü gördüm – şanslı, cəsarətli, amma ağıllı. Və o gündən sonra hər dəfə “mostbet oyna” yazanda həmin gecəni xatırlayıram. Qaranlığı, işıqları, və o bir anlıq sevinci. Unudulmazdı. Hələ də unudulmur.