Aplikacja, która sprawdziła się w korku

[camillpittm]

Nie znoszę korków. To chyba oczywiste, kto je lubi? Ale ja mam ten szczególny rodzaj niechęci, który graniczy z chorobą. Kiedy widzę, jak przede mną zapala się światło hamowania w piątym z rzędu samochodzie, a ja wiem, że za chwilę zrobię może trzysta metrów w ciągu kwadransa – coś we mnie pęka. Nie jestem agresywny za kierownicą. Nie trąbię, nie wymachuję rękami. Po prostu zastygam w środku. Jakbym miał alergię na stanie w miejscu.

I ta konkretna środa była mistrzostwem świata w dreptaniu. Przejazd z Białołęki na Ursynów, który normalnie zajmuje mi czterdzieści minut, tego dnia przeciągnął się do dwóch godzin. Na tablicy nad drogą wyświetlali jakieś „utrudnienia na wysokości mostu”, ale jak zwykle nikt nie wiedział, o co chodzi. W radiu leciał program, w którym ludzie dzwonili i skarżyli się na innych kierowców. Słońce świeciło prosto w oczy. Do celu miałem jeszcze daleko.

Jechałem po córkę na trening siatkówki. Zwykle odbiera ją żona, ale tego dnia miała szkolenie w pracy. Pomyślałem: „Prosta sprawa, podjadę, poczekam piętnaście minut, wrócę”. No i prosta sprawa okazała się drogą przez mękę. Spóźniałem się już dwadzieścia minut, a przede mną wciąż ani jednego miejsca, żeby przyspieszyć.

I wtedy pomyślałem: mam gdzieś w telefonie coś, co kiedyś zainstalowałem przez ciekawość. Nie używałem tego od dwóch tygodni. Instalowałem, bo Krzysiek z roboty chwalił się, że przyłapał jakąś promocję. Zalogowałem się może raz, zrobiłem kilka spinów i zapomniałem. Aplikacja została w folderze „rozrywka” razem z gitarą, której nigdy nie nauczyłem się grać i translatorami języków, których nie używam.

Stałem w korku. Wrzuciłem bieg na luz, zaciągnąłem ręczny, otworzyłem telefon. Odnalazłem ikonkę. Kliknąłem. Aplikacja otworzyła się błyskawicznie, bez czekania, bez aktualizacji, bez tych wszystkich komunikatów, które zwykle wkurzają. Po prostu – ekran, saldo, kolorowe automaty. To była akurat zaktualizowana wersja, dużo szybsza niż poprzednio. Pamiętam, że pomyślałem wtedy: „No dobra, aplikacja vavada działa w końcu tak, jak powinna”.

Nie miałem zamiaru grać na poważnie. Wiedziałem, że na koncie mam jakieś śmieszne resztki z poprzedniej rejestracji – coś około dwudziestu złotych. Normalnie bym to olał. Ale korek się nie ruszał. Przede mną ten sam niebieski Seat. Za mną biały dostawczak, z którego dochodziło głośne radio. Czas płynął jak guma do żucia rozciągana przez dziecko.

Postawiłem drobną stawkę. Pierwszy automat, na który kliknąłem, miał motyw dżungli. Tukany, małpy, wodospady. Nie wiem, dlaczego akurat to – może przez to, że za oknem była szarość, a na ekranie zieleń. Zakręciłem raz. Nic. Drugi. Nic. Trzeci – dwie małpy i dzwonek, symbol premii. Nie pamiętam dokładnie, co tam wypadło, ale saldo drgnęło. Nic wielkiego, ale drgnęło.

Spojrzałem na drogę. Korek puścił może o trzy samochody do przodu. Ruszyłem, przejechałem sto metrów, znowu stop. Wrzuciłem luz. Wróciłem do telefonu.

To był ten moment, który do dzisiaj wspominam z uśmiechem. Wybrałem inny automat – prostszy, taki w stylu starego jednorękiego bandyty. Owoce, siódemki, gwiazdki. Postawiłem połowę tego, co miałem. Kręcę. Ekran zamarł na ułamek sekundy – a potem symbole zaczęły wskakiwać jak szalone. Trzy siódemki w jednej linii. Potem bonus. Potem dodatkowe spiny. Palce mi lekko drżały, nie z emocji, tylko ze zdziwienia. Wszystko działo się w tej samej aplikacji, w tym samym telefonie, który przed chwilą służył mi do sprawdzania mapy dojazdu.

Nie zdążyłem nawet dobrze zobaczyć, ile wygrałem, bo za mną zapiszczał samochód – ktoś się spieszył, choć nie miał gdzie. Ruszyłem. Przejechałem kolejne dwieście metrów. Korek znowu stanął. Spojrzałem na saldo. I wtedy zrobiło mi się naprawdę gorąco. Kwota nie była astronomiczna – to nie jest historia typu „wygraliśmy dom i wyjechaliśmy na Bahamy”. Ale była na tyle konkretna, że mogłem kupić córce nowe buty do siatkówki (bo te, które ma, są już za małe) i jeszcze zostało na kolację w fajnej knajpie.

Podjąłem decyzję w kilka sekund. Wypłaciłem. Całość. Kliknąłem, potwierdziłem, schowałem telefon do kieszeni. I wtedy, gdy podniosłem wzrok, korek nagle zniknął. Nie wiem, czy to zbieg okoliczności, czy może los uznał, że już wystarczy. Przede mną otwarta droga. Dojechałem na salę gimnastyczną dokładnie wtedy, kiedy kończył się trening. Córka stała na chodniku, z plecakiem na ramieniu i pytającym wzrokiem. „Tata, spóźniłeś się” – powiedziała. „Wiem” – odpowiedziałem. „Ale mam dla ciebie niespodziankę”.

Następnego dnia kupiliśmy buty. Wybierała je prawie godzinę – przymierzała różne modele, skakała w nich po sklepie, sprawdzała, czy nie uwierają. Uśmiechała się, a ja patrzyłem na nią i myślałem o tym, że dwadzieścia cztery godziny wcześniej stałem w korku i klikałem w automaty, żeby zabić nudę. I jakoś tak wyszło, że ta nuda zmieniła się w coś dobrego.

Czy to znaczy, że każdy powinien zainstalować aplikację vavada i grać w korkach? Nie. Oczywiście, że nie. Ale ja wyciągnąłem z tego jedną lekcję – czasem przypadkowy moment, zła organizacja dnia i głupia ciekawość mogą ułożyć się w coś, co przypomina ci, że nie wszystko jest przewidywalne. Nie gram dalej. Ta aplikacja wciąż jest w folderze „rozrywka”, ale nie otwierałem jej od tamtej środy.

A w korkach? W korkach włączam sobie podcasty. Ale gdybym miał wybierać jeszcze raz – zrobiłbym to samo. Pięć minut, kilka spinów, buty dla dziecka i kolacja. I uśmiech na twarzy córki, który wciąż pamiętam. To chyba lepsze niż stanie w miejscu i liczenie szarych chmur za oknem.