Dovşan bəsləyən qadının bəxt gecəsi

[camillpittm]

Bəlkə də ən çətin təsadüf idi. İşdən qovulmuşdum. Səbəb? Şirkət böhranda idi. 30 nəfəri ixtisar etdilər, mən də onlardan biri idim. Üç ildir bir yerdə çalışırdım. Birdən evdə qaldım. Ərim də tikintidə işləyir, amma onun da maaşı gecikirdi. İki balam var – biri məktəbli, biri bağçalı. Hər gün xərc. Bir tərəfdən kirayə, bir tərəfdən yemək.

O gün axşam ərim işdən gec gəldi. Yorğun, əsəbi. Dedi: “Bu ay maaşı yarım verəcəklər”. Düşdüm fikrə. Nə edim? Uşaqlara nə deyim? Böyük oğlum Ömər soruşdu: “Ana, sabah məktəbə yeni dəftər lazımdı”. Cibimdə 5 manat var idi, o da yarım çörəyə gedəcəkdi. Gözlərimin dolduğunu hiss etdim, amma ağlamadım.

Uşaqlar yatandan sonra çölə çıxdım. Həyətimizdə dovşan bəsləyirik. Balaca ağ bir dovşan. Onun yanında oturdum. Sakit idi. Düşünürdüm ki, həyat niyə belə çətindir. Telefonuma baxdım. Heç nə yox idi. Bir reklam gördüm – keno, lotereya, oyunlar. Düşündüm: “Nə olacaq, bir az da olsa”. Axtardım “edin mostbet” yazdım. Sayt açıldı. Qeydiyyat keçdim. Pul qoymaq istəmədim. Gördüm ki, 30 manat bonus verirlər. Daxil oldum.

Başladım oynamağa. Ancaq itirməkdən qorxurdum. O pul mənim deyildi axı. “Kitty Glitter” adlı slotu seçdim – pişiklər, parıltılar. Uşaqlarımın sevdiyi cizgi filmi kimi. Düyməni basıram, fırlanır. 30 manat qalır 30-da. Sonra 32 oldu. Sonra 28-ə düşdü. Tez-tez dayanıb nəfəs alırdım. Dovşan yanımda oturmuşdu, bığını tərpədirdi. Sanki mənə deyirdi: “Dayanma, davam et”.

Saat gecə 12-yə yaxınlaşırdı. Birdən ekranda bütün işıqlar yanıb-söndü. Üç pişək eyni anda düşdü – “Bonus” yazısı çıxdı. 20 pulsuz fırlanma. Hər fırlanma 1 manat dəyərində idi. Birinci fırlanma – 3 manat. İkinci – 5. Üçüncü – boş. Dördüncü – 12. Beşinci fırlanmada 25 manat gördüm. Əlim ayağım əsdi. Dovşan qulaqlarını dikəltdi. Axırıncı fırlanmada məbləğ dayandı: 320 manat.

Qalxdım ayağa. Dovşanı qucaqladım. Həyətdə gəzdim. Nəfəs ala bilmirdim. Tez pulu çıxartdım. Kartıma düşdü. İçəri girdim. Ərim yatmışdı, oyanmadı. Səhər tezdən durdum, dəftərxana mağazasına getdim. Ömərə 5 dəftər, qələm, silgi, qayçı aldım. Kiçik qızım Aysuya rəngli kitab və bir balaca oyuncaq dovşan – həyətdəkinə bənzəyirdi. Mağazadan çıxanda əlindəki paketlərə baxdım, ağladım. Yaxşı ağlama idi.

Həmin hadisədən sonra hər gün bir az oynamağa başladım. 5 manat, 10 manat. Edin mostbet – bu söz mənim üçün bir ritual oldu. Gecələr uşaqlar yatandan sonra, dovşanın yanında oturub bir az oynayıram. Udanda sevinirəm, uduzanda da bilirəm ki, limitimi keçməmişəm. Özümə qayda qoydum: ay ərzində nə qədər udsam da, yarısını banka, yarısını uşaqlara. Dedim: “Bu pul şansın puludu, ehtiyacı olana getsin”.

Bir gün 60 manat uddum. 30 manatı ilə həyətdəki dovşana yeni qəfəs aldım. Ərim gülürdü, deyirdi: “Dovşana niyə? O pulu özünə xərclə”. Mən deyirdim: “Dovşan mənim şansımdı. Ona yaxşı baxsam, şans da mənə yaxşı baxar”. Bilmirəm nə dərəcədə doğrudur, amma inanıram.

Bir neçə həftə sonra iş tapdım. Dövlət idarəsində təmizlikçi. Maaş 450 manat. Çox deyil, amma sabitdir. Axşamlar isə yenə dovşanın yanında oturub edin mostbet düyməsini basıram. Artıq ehtiyac deyil, vərdiş olub. Amma yaxşı vərdiş.

Ömər bir gün məndən soruşdu: “Ana, sən gecələr həyətdə nə edirsən?”. Dovşanı göstərdim, dedim: “Onunla danışıram”. Yalan demədim axı. Həqiqətən də danışıram. Dovşana deyirəm: “Dovşan, bu gün 10 manat uduzdum, amma sağlığım yerindədi. Sabah yenə cəhd edəcəm”. Dovşan qulaqlarını tərpədir, sanki “sən bilirsən” deyir.

Mən 40 yaşında bir qadınam. Heç vaxt qumar oyunlarını sevməmişəm. Amma edin mostbet mənə bir çıxış yolu göstərdi. Mən o çıxış yolunu tutdum. Və doğrusu, bir dəfə də olsun peşman olmadım. Çünki o gecəki 320 manat mənə yalnız dəftər, oyuncaq və dovşan qəfəsi almadı. Mənə inam verdi. “Sən bacarırsan” dedi.

İndi hər axşam dovşanı qucaqlayıb yuxuya gedirəm. Dovşan isti olur. Ürəyi tez döyünür. Elə mənim ürəyim kimi. Mən də tez döyünürəm. Həyəcandan yox. Xoşbəxtlikdən. Çünki bilirəm ki, ən çətin anında belə şans səni tərk etmir. Sadəcə onun yanında olmaq lazımdır. Mən dovşanla birgəyəm. Şans da yanımızda. Edin mostbet – bu sözləri yazıram və gülürəm. Dovşan da bığını tərpədir. Sanki deyir: “Mən sənə demədimmi? Hər şey yaxşı olacaq”. Olur da. Həyat davam edir. Qəfəs təzədi, dəftərlər yenidi, uşaqlar gülür. Mən də.